Nieuw gebied: Schwenningen, Deutschland

Deze week was echt onvergelijkbaar! Ik geloof dat alleen de eerste paar weken in het veld daaran meten kunnen. Alles was en is nog een beetje gigantisch nieuw. Ik moest mijn Ga afgeven wat erg jammer is. Bijna alle zendelingen hier zij Amerikanen en ik ben in een 4 man appartement. Dat is toch echt anders. Ik moest er echt aan wennen. Duitsland is echt niet te vergelijken met Zwitserland. In de eerste 2 dagen heb ik zo gigantisch veel heimwee naar zwitserland gehad! Ik mis de zendelingen en de mensen daar. Zwitserland is echt wie een vader/moederland voor me. Ik geloof dat ik nog meer heimwee had als ik die am anfang naar huis had.

Maar in ieder geval is het hier ook niet slecht. Het mooie is dat Elder Miller (mijn nieuwe collega uit Utah) en ik een auto hebben wat het leven erg fijn maakt. Ik moet zeggen dat het jammer is dat ik niet meer in de trein met mensen spreken kan. Wanneer we naar plaatsen gaan zijn we immer met de auto. Schwenningen is echt een gigantisch zendingsgebied. Met de trein zou het erg lang duren om overal te komen, daarom is het waarschijnlijk goed dat we een auto hebben in plaats van met het het openbaar vervoer te reizen. Afgelopen dagen konden we niet zoveel doen omdat we een ringconferentie hadden en het 1,5 uur geduurd had om daarheen te kommen. Door zo een gigantisches gebied reis je veel, maar het is ook een heel fijn gebied. Ik moet er gewoon nog aan wennen denk ik. We zijn in een district met Singen, Bad säckingen en natuurlijk met de andere elders in onze wohnung. Am begin was het een beetje wennen om met vier zendelingen in een wohnung te zijn. Je moet behoorlijk veel aan elkaar denken, maar er is ook veel aanmoediging. De reis naar dit gebied van Bern was echt cool trouwens! Eerst zijn we van Bern naar Zürich gegaan, dan van Zürich naar München, van München naar Stuttgart en van Stuttgart naar Rottweil en van Rottweil naar Schwenningen. Dat was echt spannend.

Elder Miller is trouwens ook een coole gozer. Ik moet zeggen dat hij natuurlijk niet zoals mijn andere companions is, maar hij is cool. Ik ben blij dat President Miles hem tot de enige beauftragter Fahrer heeft benoemt, want waarschijnlijk zou ik de auto in de prak rijden. Schweninningen is een gebied van kleine steden met een grote afstand daartussen. Dat vind ik goed.

Ik moet zeggen dat Duitsland echt meer wie nederland is. Maar ik ga er het beste van maken!! jullie kennen het spreekwoord dat een kind zwemmen leert wanneer hij in het diepe gaat. Hetzelfde gelt hier ook. Wanneer ik me in het werk van de Heer in dit gebied onderdompel en probeer de mensen met heel mijn hart lief te hebben, zal ik dit gebied en de mensen ook geweldig vinden en word het ook een deel van me.

Ik moet zeggen dat het met 3 Amerikanen moelijk is om duits te praten. Elder Miller is gerade klaar met zijn training en daarom is zijn duits nog niet zo goed. Maar ik probeer verder zoveel wie mogelijk duits te spreken. Ik leer hier echt veel meer nieuwe woorden in dit land. echt geweldig! De leden heb ik nog niet zo goed kennengeleerd, maar dat komt de komende week wel. Ik moet zeggen dat ze hier echt goed verstaanbaar duits preken.

Ik ga me aanpassen aan deze nieuwe wereld. Ik heb echt een getuigenis ontvangen deze week dat waar we ook vandaan komen of wat voor kultuur we ook hebben, we alle verenigd zijn in de Geest en liefde van Christus. Door Hem kunnen we echt één worden, wie we ook zijn.

Volgende week vertel ik jullie meer!

Borkán

Mijn nieuwe collega, elder Miller

Mijn nieuwe collega, elder Miller

Mijn nieuwe appartement: Woonkamer

Mijn nieuwe appartement: Woonkamer

Mijn nieuwe appartement: De keuken

Mijn nieuwe appartement: De keuken

Weg uit Zwitserland…

Vandaag schrijf ik jullie niet zoveel omdat ik de tijd gebruikt heb om Bern nog mal te bezichtigen. Ik word dus overgeplaatst. Het enorm treurige is dat ik mijn land Zwitserland verlaten moet om de Heer in Schwenningen, Duitsland te dienen. Op dit moment ben ik een beetje treurig omdat Zwitserland echt een moederland voor me is. Het word dus erg anders.

Iedereen die ik ongeveer goed ken zal ik waarschijnlijk niet meer zien omdat Zwitserland een beetje afgesloten is van de rest van de zending(door visaproblemen). Dus een heel nieuwe omgeving met andere mensen waarvan de meeste plotzelijk amerikaner zijn. Dat is niet erg want ik mag amerikaner.

Ik weet dus nog niet het nieuwe adres in Schwenningen, maar die zal ik jullie volgende week geven.

Ook al ben ik een beetje verdrietig, zal ik me zovoort aan Duitsland aanpassen. Ik zal mezelf weer vergeten en de Heer daar compleet dienen!!! Ik ben dus niet erg verdrietig omdat ik weet dat ik op dit moment veel mensen in Schwenningen helpen kan en ik daar in dit moment het meeste zal leren.

Schwenningen is ongeveer waaarschijnlijk 30-40 minuten van de grens van zwitserland. Verder weet ik niks over het gebied.

Deze week heb ik dus afscheid genomen van veel mensen in Bern. Ik ben naar de Tempel gegaan en ik heb een coole austausch met Elder Baily gehad. Er zijn mensen die ik echt als engel anschaue.

Ik moet nu dus gaan, maar ik zal jullie volgende week alles over Schwenningen vertellen. Voor zover ik het weet.

Groeten,

Borkán

Uitwisselingen in Biel en Interlaken

Servus zäme!

Wie gaatsch nech?!

Met mij gaat alles. deze week hadden we 2 Austauschen gehad. In de eerste Austausch was ik met Elder Olivier, een Franse Elder in Biel. Biel is echt een gekke stad. Het is een bilingual stad. Men spreekt daar twee talen (Frans en Duits). Ook al waren er vele duitse mensen, sprak de helft van de mensen met die ik gesproken had geen duits maar Französisch. Gelukkig sprak Elder Olivier Frans, anders zou het niet zo goed zijn gegaan. Maar het was erg leuk. Ik kon weer Raklet eten, dat is echt iets geniales. Einfach goddelijk! Het is wie Gourmet maar dan met kaas in pannetjes en aardappelen. Echt geniaal!

Verder was ik op Austauch in Interlaken. Eén van de prachtigste berggebieden in Zwitserland, en daar ik mijn camera niet meegenomen had, heb ik uiteraard geen foto,s gemaakt(es tut mehr leid!)..

Maar het was erg fijn! Ik was met een andere Französche Elder, Elder Huby. We waren bij een familie te eten, die de familie is van een andere familie in Dielsdorf waar ik 4 Versetzungen geleden was. Het is leuk om te zien hoe zovele mensen in de kerk verwant zijn.

Deze week heb ik ook mijn laatste zonetraining gegeven. Het was echt geweldig. Je leert er zoveel van. Je leert hoe je leiding moet geven. En dat niet is niet door luid brullen dat we dit of dat doen moeten of charisma gebruiken om anderen te beinvloeden. Ik heb gezien dat wanneer we mensen op een zachtmoedige manier benaderen en ze vragen om iets te doen en je dan zelf het voortouw neemt en een goed voorbeeld bent, andere je zullen volgen (wanneer het iets goeds is). Auf jeden Fall zal ik het missen, maar het zal ook weer fijn zijn om gewoon naar de zonetraining te komen om gewoon van het geestelijk feest te genieten zonder dat je je moet zorgen maken om hoe het zal verlopen. Maar ik zal het toch missen.

Deze week hadden we ook een Rakletavond in de wijk. Echt heel veel mensen en ook veel niet leden zijn gekomen. Ik moet zeggen dat het zo lekker was dat ik me daarna gevoeld had alsof ik een knock-out slag gekregen had, maar dat was het meer dan waard. Een vrouw die Sophia heet was ook gekomen. We hebben haar op maandag op de straat gevonden en ze had de kerk echt geweldig gevonden. Op deze avond had ze met velen vriendschap gesloten. Deze week treffen we weer met haar en gaan we haar meer over het Boek van Mormon en de kerk vertellen.

Verder heb ik zelf niet zoveel gesprekken met mensen gehad. Ook omdat ik de hele tijd in andere gebieden was. Op dit moment hebben we het moelijk met onze mensen. Maar gelukkig kunnen we weer met Katharina treffen. Waarschijnlijk haalt ze het niet om op de 16e gedoopt te worden, maar ze zal het volgende transfer halen, ook wanneer ik daar misschien niet zal bij zijn.

Ik kan jullie verder niet zoveel over onze mensen vertellen omdat ze moeilijkheden hebben in dit moment. Het is moelijk om ze te bereiken.
maar dat maakt niet uit. Ik weet dat de Heer ons met veel andere voorbereide mensen zal zegenen wanneer wij ijverig zijn.

Ik moet nogmaals zeggen dat de leidraad van President Miles (om mezelf te vergeten en me aan dit werk te wijden) echt een vaste draad is waaraan ik me kan vasthouden. Als ik een down heb, probeer ik, (of probeer ik te proberen) gewoon me aan het geluk van anderen te wijden. En dat is een beter feelgood ding dan al het andere.

Ik ga gewoon verder en vertrouw in mijn Heiland Jezus Christus, want met Hem is niks onmogelijk. Ik weet dat we alle angsten en zwakken overwinnen kunnen door ons Hem te wijden.

Volgende week krijg ik te horen waar ik naar wordt overgeplaatst(waarschijnlijk).

Elder Abd el Moeti

Hieronder nog foto gemaakt in Interlaken!

IMG_0772[1]

Mission Leadership Council in München

Mijn zendingspresident had me tijdens onze eerste interview gezegd dat ik mezelf vergeten zal en dat ik me voor dit werk wijden zal. Deze wijze raad heb ik me mijn hele zending erg serieus genomen en het is een zegen voor me geweest. Onze zendingspresident is erg wijs. Ik zal daarom deze tijd gebruiken om jullie voor een korte tijd in het zendingsveld te trekken.

Deze week heb ik mijn laatste missionleadershipcounsil in München gehad. Ik heb door deze raden zoveel geleerd en ik voel me gezegend dat ik daarvan deel zijn kon. Misschien heb ik dit al maar verteld, maar alle zoneleiders en sistertrainingleaders van de zones St.Gallen, Zürich en Bern(de zonen in Zwitserland) en de zonenleider en sister trainingleaders van Salzburg, Wenen, Freiburg, Stuttgart en München komen tezamen voor deze vergadering in München. Om daarheen te gaan moeten we altijd eerst een uur van Bern naar Zürich met de trein varen. Dan gaan we samen met de andere zoneleiders en sister trainingleaders met de bus naar München. Dat duurt ongeveer 5 uur. Omdat dit zo een lange tijd is kunnen we erg gezellig kletsen met de andere zonenleiders en sistertrainingleaders van zwitserland. Ik houd echt van deze tijd. Het waren tijden dat ik vele zendelingen en zusters goed heb leren kennen. Als we dan weer terug komen van München, was ik soms erg treurig omdat het aanvoelde alsof ik mijn broers en zussen gedag moest zeggen. Zulke momenten zijn niet fijn, maar je waardeert ze wel. Voor mij waren deze tijden in de bus en de tijd tijdens de missionleadercounsil het celestiale rijk op de aarde. Ik kan me geen andere momenten herinneren die me zo geestelijk hebben opgebouwd en hebben gesterkt (behalve dan de tijd in de tempel misschien). Deze week was ik trouwens ook op uitwisseling in Burgdorf met de elders daar. Met een Deen die Elder Meilsoe heet. Het was geweldig. Door zulke uitwisselingen en het kennen leren van verschillende mensen, leer je echt van ze te houden.

Deze week ging het een beetje moeilijk met onze onderzoekers. Ze hebben een weinig moeite om hun verplichtingen te houden en om voorwaarts te gaan. En dat is eigenlijk jammer, want als ze niet verplichtinge houden zoals in het Boek van mormon lezen of naar de kerk komen, maken ze geestelijk niet zoveel vooruitgang. Maar ik houd nog altijd van ze. Het gaat verder goed hier. Ik geniet nog altijd van de gesprekken die ik met mensen heb. Ik heb geloof dat wonderen zullen gebeuren.

Vandaag hadden we trouwens een P-day en zijn we met ons district op de Thunersee gegaan. Hieronder twee foto’s daarvan.

Groet, Borkán

IMG_0769[1]

IMG_0758[1]